Uitstappen. Er de brui aangeven. Opgeven. De handdoek in de ring gooien. Het hoofd laten hangen. Je benen worden zwaar, je kan niet meer en je stapt uit. Wat gebeurd er in je hoofd vlak voor het moment dat je besluit op te geven? Je benen kunnen best nog een paar extra stappen maken, waarom dan toch toegeven aan dat hoofd?

Als de race niet lekker loopt zitten er vaak stemmen in je hoofd. Je kan het niet hé. Dit is niet voor jou weggelegd. Waar ben ik aan begonnen? Zie je nou wel, die anderen kunnen het veel beter. Dit is een verloren zaak. Dat niveau van vroeger zal ik toch nooit meer halen.

Je moet er niet naar luisteren. JIJ bent niet die stem. Het is je moeder, of je geliefde of de leraar maatschappijleer, maar niet JIJ. Als je dat stemmetje hoort zeg dan: Ga weg! Go away mum.
Luister naar je innerlijke stem. Die klinkt krachtiger en komt uit je hart. Mij krijgen ze er niet onder! Ik zal ze eens een poepie laten ruiken! Yes we can! Ik loop de beste race van dit moment.Ik geef alles!

En als je dan toch uitstapt, bedank je moeder dan voor haar zorgen.

Harry

Onze vaste fietstrainers Peter en Ruud zijn op vakantie. Ik, Lennard Link, mag daarom donderdag 7 mei de fietstraining geven aan groep 1. Ik wil tijdens de training het tijdrijden en het afstand houden oefenen.

Wat zijn ook weer de stayer regels ? Hier vind je ze in het wedstrijdreglement van de NTB in enigszins gecompliceerde bewoording:

Hier op triathlonweb.nl staat het al toegankelijker.

Ik vat het maar even samen in eigen woorden: 10 meter afstand houden, uiterst rechts rijden, altijd links inhalen, een inhaaloperatie mag niet langer dan 30 seconden duren, als iemand je inhaalt laat je terugzakken tot 10 meter. En stayeren is echt heel erg verboden!!

Donderdag aanstaande oefenen we het richting Austerlitz en op de Lange Wetering. Om de 10 seconden vertrekken. Inhalen mag maar afstand houden moet!

Cu on the web and say no to drafting:

Wat leuk, een hele mooie nieuwe website van “me kluppie”. Een nieuwe website gemaakt door en voor mensen die net zo gek zijn op “me kluppie” als ik.

Ik ben bij “me kluppie” gekomen via mijn man. Hij was al een paar jaar lid toen ik hem ontmoette. En meteen zat ik vol in de triathlon-waanzin. Eerste pogingen met Mike af te spreken liepen op niets uit omdat er altijd nog wel een zwemtraining gehaald kon worden.
Tegenwoordig sta ik wel op nummer 1, maar in het prille begin van onze relatie verloor ik het regelmatig van een clubtraining.

Die passie zie je bij veel “kluppie” genoten terug. Regelmatig lig ik in een deuk om rare trainingen of wedstrijden die op de Yahoo group of de BZ&T staan.
Zoals bijvoorbeeld Maarten die op de fiets naar Parijs ging en zichzelf maar direct een deadline had gesteld om voor een bepaald tijdstip aan te komen. Als hij te laat zou zijn mocht hij van zichzelf niet met de trein terug maar moest weer naar Nederland fietsen.
Of Ecoo met zijn gekke wedstrijdjes. Die een of andere Oostenrijkse berg oploopt met tig1000 treden. Of Race the Train, een wedstrijd die ik zelf ook nog eens wil doen. Een spannende wedstrijd tussen mens en machine in Stadskanaal. Waarbij je als loper een stoomlocomotief voor moet blijven.
En dan Edith, de winnares van de Haarse prutrace in 2006 en trotse eigenaar van een ‘Prutster van de Haar’- badjas.

Maar niet alleen op sportief gebied hebben we leden vol passie. Zo is er bijvoorbeeld Bram. Geen wedstrijd gaat er voorbij of hij neemt er foto’s. Om de volgende dag minstens 10 mailboxen te verstoppen met superzware mails vol mooie foto’s. Of Jan, die van alles over de group aanbiedt: foto’s gemaakt door zijn broer, spinplekken, MTB banden, mooie wedstrijden (2000 km op de MTB door Andalusië) en mooie overpeinzingen “De aanleiding van de teleurstelling is soms niet de oorzaak, de uiting van de teleurstelling is soms niet de boodschap.”. Kees en Suus die geen uitslag missen. En dan al die vrijwilligers die voor de trainingen, de website, het clubblad, de clubweekenden en nog veel meer zorgen.

Maar ook fietsen of lopen we graag voor een ander, vol passie: Janine voor de spierziekte MD, Jonah voor KWF Kankerbestrijding, Jeannette voor Spieren voor spieren, Ilse, Bram en Ronald voor Duchenne.
Dat vind ik het leukst aan “me kluppie”. Al die verschillende mensen. De ene een echte topper (Dirk), de andere een echte amateur (ikzelf). Heel veel bikkels zoals Bastiaan met zijn gebroken armen toch mee blijft doen en al die hoogzwangere dames in het zwembad die maar door blijven gaan. Of dan zie je weer een “malloot” door de stad hardlopen met een rugzak op, dan weet je al. Bijna 100% zeker dat dat er een van Hellas is. En ja hoor, Daan of Monica, op weg naar het werk of een training. Zoveel verschillende mensen, zoveel niveaus, zoveel verschillende doelen.

Maar hoe goed of minder goed je ook bent, dat maakt bij Hellas niet uit. Iedereen is gelijk en krijgt waardering voor zijn of haar prestaties. En daarom is Hellas echt “me kluppie”!

Meer trigirl hier.