Neem nou de gladheid, ik durf geen meter in mijn hardloopschoenen buiten te zetten als het heeft gevroren. Nu heb ik voor onze straat wel een Guiness Book of World Records aanvraag gedaan voor langste glijbaan van Nederland. En ook het NK marathonschaatsen zou prima bij ons voor kunnen plaatsvinden. Al bijna 2 maanden is onze straat spekglad en verlang ik naar het roze badzout dat sommige gemeentes strooien. Utrecht strooit gewoon niets.

Dus lopen zit er niet in voor mij. Na 2 valpartijen en een paarse heup die ik vorig jaar opliep tijdens de gladheid begin ik ook niet meer aan fietsen. Met respect lees ik op Twitter trainingsverslagen van bikkels die er met dit weer op uit trekken om 30 km over het strand te gaan lopen. Ik snap ze gewoon niet. Volledig ingepakte mannen die een “lekker” ritje op de racefiets gaan doen. Zouden ze dat nou echt lekker vinden of hebben ze gewoon ruzie thuis en willen ze er even uit zijn?

Ander groot nadeel van de winter is dat met de zon ook mijn weerstand verdwenen is. Een aft zo groot als een eurocent siert al bijna 2 maanden de binnenkant van mijn lip en zwelt op als de sneeuw valt.
Met hysterische inzet probeer ik meneer aft weg te krijgen, groente, fruit. Een dagelijkse vitamine pil, weerstand pillen, biest pillen, Echina, aftenspray, aften aanstip middel, kamillethee (schijnt te ontsmetten). Alles heb ik grptobeerd, ik poest weer met Parodontax, dat werkt zo lekker bij mijn collega, zij is helemaal van de aften af.

En nog steeds heb ik een waardeloze weerstand. Vast ijkpunt voor mijn weerstand is sluimerende kiespijn. Na 3 foto’s van het betreffende gebied heb ik een paar jaar geleden de conclusie getrokken dat mijn kiespijn mijn innerlijke weerstandsmeter is. En die slaat al 2 maanden rood uit!

En nu wil ik weer voorjaar:

• Lekker buiten lopen
• op de fiets naar mijn werk
• zonder handschoenen op de fiets
• geen 3 truien meer aan naar mijn werk
• eindelijk die leuke jurk aan
• tijd voor een nieuw badpak
• vakantie boeken
• tijdschriften lezen in het park
• wedstrijden plannen
• trainingsschema’s helemaal volgen
• zomerkleding uit de kast
• racefiets van zolder
• bruine benen
• zonnebril op
• lekkere cocos zonnebrand en
• zonder mouwen op de fiets.

Ik wil ZOMER en ZON!!!!
NU!!!

Meer Trigirl hier

Ik ben bij “me kluppie” gekomen via mijn man. Hij was al een paar jaar lid toen ik hem ontmoette. En meteen zat ik vol in de triathlon-waanzin. Eerste pogingen met Mike af te spreken liepen op niets uit omdat er altijd nog wel een zwemtraining gehaald kon worden.
Tegenwoordig sta ik wel op nummer 1, maar in het prille begin van onze relatie verloor ik het regelmatig van een clubtraining.

Die passie zie je bij veel “kluppie” genoten terug. Regelmatig lig ik in een deuk om rare trainingen of wedstrijden die op de Yahoo group of de BZ&T staan.
Zoals bijvoorbeeld Maarten die op de fiets naar Parijs ging en zichzelf maar direct een deadline had gesteld om voor een bepaald tijdstip aan te komen. Als hij te laat zou zijn mocht hij van zichzelf niet met de trein terug maar moest weer naar Nederland fietsen.
Of Ecoo met zijn gekke wedstrijdjes. Die een of andere Oostenrijkse berg oploopt met tig1000 treden. Of Race the Train, een wedstrijd die ik zelf ook nog eens wil doen. Een spannende wedstrijd tussen mens en machine in Stadskanaal. Waarbij je als loper een stoomlocomotief voor moet blijven.
En dan Edith, de winnares van de Haarse prutrace in 2006 en trotse eigenaar van een ‘Prutster van de Haar’- badjas.

Maar niet alleen op sportief gebied hebben we leden vol passie. Zo is er bijvoorbeeld Bram. Geen wedstrijd gaat er voorbij of hij neemt er foto’s. Om de volgende dag minstens 10 mailboxen te verstoppen met superzware mails vol mooie foto’s. Of Jan, die van alles over de group aanbiedt: foto’s gemaakt door zijn broer, spinplekken, MTB banden, mooie wedstrijden (2000 km op de MTB door Andalusië) en mooie overpeinzingen “De aanleiding van de teleurstelling is soms niet de oorzaak, de uiting van de teleurstelling is soms niet de boodschap.”. Kees en Suus die geen uitslag missen. En dan al die vrijwilligers die voor de trainingen, de website, het clubblad, de clubweekenden en nog veel meer zorgen.

Maar ook fietsen of lopen we graag voor een ander, vol passie: Janine voor de spierziekte MD, Jonah voor KWF Kankerbestrijding, Jeannette voor Spieren voor spieren, Ilse, Bram en Ronald voor Duchenne.
Dat vind ik het leukst aan “me kluppie”. Al die verschillende mensen. De ene een echte topper (Dirk), de andere een echte amateur (ikzelf). Heel veel bikkels zoals Bastiaan met zijn gebroken armen toch mee blijft doen en al die hoogzwangere dames in het zwembad die maar door blijven gaan. Of dan zie je weer een “malloot” door de stad hardlopen met een rugzak op, dan weet je al. Bijna 100% zeker dat dat er een van Hellas is. En ja hoor, Daan of Monica, op weg naar het werk of een training. Zoveel verschillende mensen, zoveel niveaus, zoveel verschillende doelen.

Maar hoe goed of minder goed je ook bent, dat maakt bij Hellas niet uit. Iedereen is gelijk en krijgt waardering voor zijn of haar prestaties. En daarom is Hellas echt “me kluppie”!

Meer trigirl hier.