Na afloop nadat iedereen per auto is weggeglibberd ging ik nog een stukje hardlopen door de sneeuw. Toen ik terugkwam bij de auto werd ik aangesproken door een jongeman die vertelde dat hij van BNR Nieuwsradio was en of hij mij mocht intervieuwen en of ik net was wezen langlaufen. Kortom, als je maandagochtend 21 december tussen 06:00 en 09:30 uur afstemt op BNR Nieuwsradio zal je mij voorbij horen komen, met flink wat reclame voor Hellas offcourse!!! Via BNR Nieuwsradio kun je ook e.e.a. downloaden (media archief)

Kortom, het was een topdag in de sneeuw!

Voor in de agenda: zondag 8 augustus 2010: de 3-de Kromme Rijn Zwem Marathon van Wijk Bij Duurstede via de Kromme Rijn naar de binnenstad van Utrecht, 27 kilometer stroomafwaarts zwemmen.

Meer info op Hyves of mail.

Buiten zwemmen in weer en wind. Zelfs als het vriest. Waarom doen mensen dat? En is het niet gevaarlijk?

‘Ik was altijd een enorme koukleum. Maar ik wilde graag mijn grenzen verleggen’, vertelt triathleet Harry Boerma. Hij zwom het afgelopen jaar 2 keer per week in een natuurgebied vlakbij Utrecht, de Maarsseveense Plassen. Ook in de herfst en in de winter. ‘Op de koudste dag was het -3 graden, het water was 5,5 graden. Op de ondiepe Molenpolder werd toen al geschaatst.’

Thermometer
Via een kennis kwam Boerma in contact met een groepje mensen dat het hele jaar door buiten zwom. Een van hen had MS. Een ander was al 81 jaar. ‘Ze leerden me dat je het kunt volhouden als je minimaal 2 keer per week zwemt. En als beginner zwem je niet langer dan de watertemperatuur in minuten. Bij 15 graden zwem je dus 15 minuten.’ Een thermometer en waterdicht horloge behoorden daarom tot zijn basisuitrusting.

Euforie
Boerma startte in augustus, met ijzeren discipline. Maar het was niet altijd makkelijk. ‘Vooral als het regende en je moest dat roteind fietsen voor een paar minuten koud water. Maar ik wist dat daarna de euforie kwam. Soms dacht ik wel eens: ik ga er echt niet in! Maar omdat de anderen het wel deden, ging ik toch.’

Het hele artikel kun je lezen op dokterdokter.nl

Door: Martin van Dijkhuizen

In 2007 wilde ik al meedoen aan de wintertriatlon in Assen (10 km lopen, 50 km fietsen, 20 km schaatsen), maar toen ging het helaas niet door. In 2008 schreef ik me ruim van te voren in. Ik keek echt naar de wintertriathlon uit.

In de vorm van mijn leven in 2007
Vanaf eind september schaatste ik twee keer in de week op de Vechtse banen mijn rondjes. Ik had net een PR op de tien km gelopen en over het fietsen maak ik me nooit zorgen. Er zijn bij zo’n evenement altijd genoeg deelnemers, die mij uit de wind houden: “Wie niet sterk is, moet stayeren.” Daarnaast had ik een week lang gezond gegeten en op donderdag voor de wedstrijd besloot ik tot aan de start geen alcohol meer te drinken. Kortom, ik was fit en in de vorm van mijn leven. Dit moest een mooie eerste wintertriatlon worden.
De avond voor de wedstrijd pakte ik mijn tas en vroeg ik me af of ik eigenlijk wel een startbewijs had gekregen. Na een telefoontje met de organisatie bleek, dat ik vergeten was om me in te schrijven en dat het niet meer mogelijk was om nog mee te doen. Erg jammer, maar volgend seizoen beter.

2008: Check, check, dubbel check
Dit seizoen schreef ik me wel in. Ik controleerde mijn inschrijving nog een keer en vervolgens checkte ik of ik me wel ingeschreven had. Dat was gelukt. In de voorbereiding was ik wat minder fanatiek dan het jaar ervoor. Als voorbereiding had ik een paar keer op vrijdagavond op de schaatsbaan gestaan, samen met Eelco en Jeanette. Maar na twintig rondjes vond ik het wel tijd voor warme chocolademelk.
Niet helemaal in topvorm maar fit genoeg, zou ik starten aan mijn eerste wintertriatlon. Mijn tactiek had ik tijdens de lange reis naar Assen met Eelco bedacht: niet te snel starten bij het lopen, tempo houden bij het fietsen en knallen bij het schaatsen.
Bij de schaatsbaan aangekomen bleek het weer mee te zitten: het was zonnig met een beetje wind, ideaal voor het lopen. Bovendien was het niet erg koud, geen typisch schaatsweer. Maar bij warm weer blijft de schaatsbaan nat en dat is met veel mensen op het ijs vaak beter dan een koude ijsvloer. De wedstrijd kon beginnen!
Na het startschot genoot ik van het lopen. Normaal geniet ik nooit van het lopen tijdens een triatlon; het is mijn slechtste onderdeel en het komt altijd als laatste. Bij een zomertriatlon zou het lopen ook eens als eerste moeten. Dan hebben we dat onderdeel tenminste gehad. De wissel naar het zwemmen wordt bovendien erg interessant als deelnemers bezweet hun wetsuit proberen aan te doen …..

Gek genoeg geen meewind
Na een vlakke tien kilometer was het tijd voor het fietsen. Het parcours begon met een klinkerweg. “Dat hoort er bij”, dacht ik. En ik dacht aan een tip van Flecha, die dan altijd extra gas geeft omdat hij dan des te eerder weer op het gladde asfalt is. Dus ik gaf wat extra gas en kwam na enige tijd inderdaad weer op het gladde asfalt. Op het asfalt stond echter een behoorlijke tegenwind. Ik verheugde me dus al op het tweede deel van de ronde waar logischerwijs meewind moest zijn. Ondertussen keek ik om me heen om te zien of er wat jongens fietsten die in zouden zijn voor een illegale, maar altijd verbroederende samenwerking. Maar niet in Assen; ik had de pech tussen nette jongens te fietsen. De heren zagen geen voordeel in een adrenaline verhogende verboden actie. Dus dit keer geen molentje waarbij de deelnemers om en om het kopwerk afwisselen, steeds alert blijvend op het rood/wit/blauw van de NTB-jury.
Opvallend van het fietsparcours in Assen was, dat er een flink stuk met tegenwind was, maar gek genoeg geen meewind. Of het moet het stuk met klinkers geweest zijn, dat zo mooi beschut lag tussen de bomen. Na 40 km fietsen begon ik het gehad te hebben. Ik voelde de pijn in mijn benen en mijn rug. Nog 10 km en ik mocht een iets andere beweging gaan maken, hoewel de belasting op mijn benen en rug met het schaatsonderdeel zouden blijven.

Aan het elastiek
Eenmaal op de schaatsbaan werd het afzien compleet. Ik kon geen groepje vinden, waarin ik mee kon komen. Voor de duidelijkheid: op de ijsbaan is samenwerken toegestaan. Na tien ronden protesteerde mijn rug zó veel, dat ik echt even recht op moest gaan staan. Ik stopte bij de tafel met sportdrank en bananen en werkte wat energie naar binnen. Ondertussen waren er gelukkig wat groepjes met subtoppers ontstaan. Ik sloot achteraan bij een groepje 60 blank. Met veel moeite reed ik van bocht naar bocht. Even dacht ik weer wat energie te hebben en ik besloot de kop over te nemen maar na twee ronden hing ik weer aan het elastiek. Uiteindelijk kwam ik als één na laatste van mijn leeftijdsgroep over de streep. Ik weet nog dat ik mezelf beloofde om mijn schaatsen de rest van het seizoen in de kast te laten. Al zou het gaan vriezen, ik ging niet meer schaatsen. Tenminste dat dacht ik!

Door: Laurens Miserus

Sinds december 2007 heeft mijn (sport-)leven min of meer in het teken gestaan van de hele triathlon van Almere. Een vraag, die mij meerdere keren gesteld is in die periode, is er één die velen van jullie (triatleten) ongetwijfeld kennen: Maar waarom dan?! Waarom zou je zo hard trainen, niet drinken, niet feesten, en al die andere dingen laten om je minimaal 12 uur lang helemaal af te matten? De meeste vragenstellers sporten zelf weinig of niet en kijken al tegen een half uurtje joggen op.

Alleen en op jezelf
Dus leg dan maar eens uit hoe heerlijk het voelt. De bijna hypnotiserende rust, die je voelt als je in het water ligt. De in je hoofd bijna epische tochten op de fiets, die je over wegen voert naar provincies en plekken die je nauwelijks kende, terwijl je rivieren oversteekt, bossen doorkruist en steden passert. Voor het eerst eigenlijk echt geniet je van wat het Hollandse landschap te bieden heeft. De vrijheid die je voelt, als je alleen en op jezelf, puur op je eigen lichaamskracht enkele uren kan blijven lopen, waarheen je wilt en hoe snel je wilt, meer en meer van de endorfine genietend die je lichaam langzaam aanmaakt tijdens deze jullie bekende inspanningen. En uiteraard, het is, toegegeven, ook de pijnen die je overwint, uitputtingsslagen waarin je zegeviert.

De hypnotiserende rust als je in het water ligt

De uitdaging waar ik naar zocht
Dáárom dus. Kees legde het tijdens een fietstocht richting de polder voor een verkenningsronde van het Almere-parcours uit als de neiging van een bepaald slag mens om eindeloos zijn grenzen op te zoeken en te verleggen. Langeafstandstriatleten behoren daar dus toe. Ik heb er altijd al van gehouden lekker te sporten, al kan ik mij niet exact meer herinneren wat aan de LAT (lange afstand triatlon) mij zo aantrok – het zal iets met de geweldige afstand te maken hebben gehad – ik weet wel dat ik ergens vorig jaar besloot dat het de uitdaging was waar ik naar zocht. Dit betekende dus een triatlonvereniging zoeken en meteen zoveel mogelijk informatie vergaren en trainingsuren maken om gestaag dichter bij dat doel te komen.
Het bleek geen verkeerde keuze. Integendeel, wat heb ik genoten! Voornamelijk van deze zomer waarin ik niet veel anders heb gedaan dan zwemmen, fietsen, lopen, eten, rusten en in de verte staren – richting de 30e augustus om precies te zijn.

Een prachtig en coherent proces
Achteraf gezien lijkt het een prachtig en coherent proces dat zich voor heeft gedaan. Langzaam ben ik meer gaan trainen, heb enkele wedstrijdjes gedaan, twee halve. Eerst Nieuwkoop, begin juni, waar alles nog verkeerd ging wat er verkeerd kon gaan. Ik had een ongeschikt wetsuit wat tot onderkoeling leidde, kon daardoor ook nauwelijks eten of drinken op de fiets met alle gevolgen van dien. Uiteindelijk was het totaal geen leuke wedstrijd – alleen maar afzien – maar wel erg leerzaam.
Toen begin augustus Eupen als krachttraining. Ik was me enkele dagen voor deze wedstrijd al minder lekker gaan voelen. Ik had last van een erg hardnekkige verkoudheid en hoofdpijn en voelde me zwak. Dit was op zich niet gek, gezien de trainingsweken van 20+ uur die ik had gemaakt, maar ik wilde nou eenmaal optimaal trainen. Nu begrijp ik pas echt dat optimaal trainen niet per sé inhoudt, dat je elk moment aangrijpt om te trainen. Het is écht een flinterdunne lijn tussen hard trainen en overtrainen. Ondertussen denk ik dat ieder voor zich het eens moet hebben meegemaakt ietwat overtraind te raken, om precies te weten waar je grens ligt; dit hoeft dan ook helemaal geen ramp te zijn. Hoe dan ook, Eupen ging wel, maar niet echt lekker en erna ben ik nogal ziek geworden.
Ik voelde me twee weken lang erg zwak en lag alleen maar op bed uit te zieken. Wat er dan voor schrikbeelden door je hoofd gaan! Ik heb op bed heel wat angsten doorstaan: stel dat ik Almere niet zou kunnen doen?! Uiteindelijk ging het voorzichtig aan wat beter tot ik zo’n twee weken voor Almere besloot de uitnodigingen voor vrienden en familie om te komen kijken dan toch te versturen. Ik zou Almere gaan doen, ‘one way or the other’.

Stilzitten en afwachten
Al redelijk snel bleek dat die paar weken mijn conditie niet erg beschadigd hadden. Het fietsen, bijvoorbeeld, leek zelfs makkelijker te gaan dan voorheen. Toch kon ik niet voluit gaan tijdens die laatste trainingen om het uit te proberen, omdat Almere al zo dichtbij was. Een erg vervelende vertwijfeling of ik het aan zou kunnen, bleef dus bestaan.
En dan die laatste paar dagen voor de wedstrijd! Het aller- allerzwaarste aan alle voorbereiding en training waren die dagen, dat je alleen nog maar kan en mag stilzitten en afwachten. Al die energie die dan door je lichaam giert en je telkens maar weer moet onderdrukken.

Eén lange flow
En dan is-ie er, dé dag. Misschien valt het jullie op, dat ik erg veel over de voorbereiding heb geschreven en nog niets over de wedstrijd zelf. Dat komt omdat ik er eerlijk gezegd niet zo heel veel over weet te zeggen. Het was simpelweg een waanzinnige ervaring. De verschillende onderdelen ervoer ik niet ieder apart, maar als samengesmolten tot één lange ‘flow’. Het leek wel een trip waar ik me nu nog steeds (3 dagen later) een beetje in bevind. Het liep allemaal zo ontzettend lekker. Het zwemmen heb ik erg traag gedaan, maar hierdoor kwam ik wel lekker fris het water uit. Ik heb het geheel op mijn eigen tempo gedaan, omdat ik wist dat het niet mijn sterkste onderdeel is.
Dan zit je op de fiets. Het verbaasde me dat ik eigenlijk alleen maar aan het inhalen was, terwijl ik niet eens zo’n held ben op de fiets. Ik heb bewust moeten beslissen het tempo, waarin ik al snel ging fietsen, vol te houden. Het lag namelijk boven mijn streeftijd lag en dat betekende dat ik mezelf mogelijkerwijs op zou kunnen blazen. Ik had mijn cadans echter gevonden en besloot dus lekker door te fietsen. Het bleek voor mij het beste gewoon naar mijn lichaam te luisteren wat snelheid en ook eten en drinken betreft. Zo kwam ik het fietsen ook erg lekker door.
Als je dan al zo lang bezig bent met sporten, voelt een marathon niet eens erg lang. De drie ronden van 14 km waren goed te doen, al was het erg warm en leken die laatste kilometers wel mijlen. Kees, nog bedankt voor het meefietsen en supporteren trouwens!

Het is een flinterdunne lijn tussen hard trainen en overtrainen

De finish
En wat een heerlijk gevoel wanneer je die finishlijn dan over loopt! Negen maanden van fysieke en mentale “build-up” vielen van me af en ik voelde me ontzettend ‘high’.
Meteen wist ik ook: volgend jaar weer, en dan een uur van mijn tijd af. Ik kan het echt aan iedereen, die genoeg tijd heeft en de motivatie ervoor kan vinden, aanbevelen tenminste één keer een LAT te doen: het is zo ontzettend lekker!

Het was simpelweg een waanzinnige ervaring

De tijden van Laurens:
Zwemmen 1:36
Fietsen 5:58
Lopen 3:55
Toaal 11:44.37

Het was een spannende week: de dagen voor de wedstrijd rustig aandoen, maar wel in beweging blijven. Je wilt je optimaal voorbereiden, maar hoe moet dat? Heel het plaatsje Embrun zat vol triatleten, een apart gezicht. Er deden ruim 1100 mensen mee met de hele afstand. Iedere keer dat we bij het meer kwamen, zwommen wel vijf tot tien mensen in wetsuit rondjes. Overal fietsers met ligsturen, die je met een vragende blik aankeken om te achterhalen of je ook mee zou gaan doen. De hele week weerberichten in de gaten houden, verschillende geluiden over de vrijdag.

Een ideale hotelkamer voor de voorbereiding
Donderdagochtend verhuizen Jan en ik van de camping naar een fantastisch hotel: een kasteeltje, dat recentelijk helemaal gerestaureerd is. Wij slapen in een ronde torenkamer. Onze kamer lijkt wel een appartement, want we hebben ook nog een tweede slaapkamer. Ideaal om onze spulletjes goed uit te zoeken voor de wedstrijd. Jan in de ene kamer, ik in andere. In de middag arriveren mijn ouders, met wie we later naar het start/finish terrein van de triatlon rijden. Wij moeten daar onze fietsen inleveren en op de briefing wachten. Monica en Dirk (deelnemers) en Jeroen en Saskia (supporters) zijn er ook. Erg leuk, zo kunnen mijn ouders de andere Hellas deelnemers en supporters zien.

Regendruppels op de dag van de wedstrijd
Vrijdag, de dag van de wedstrijd, om vier uur opstaan. Regendruppels, jammer! Tijdens het ontbijt een heftig onweer: zullen we wel kunnen starten? Het licht gaat een aantal keer uit tijdens het ontbijt in het kasteel, het lijkt wel een griezelfilm… Rond vijf uur bij de start van triatlon, is het gelukkig droog geworden. De start gaat door zoals gepland: vrouwen om 5.50 uur en mannen om 6 uur. Monica’s wisselplek is naast die van mij, fijn om samen in spanning af te wachten… Dan richting water lopen. Er staan al heel veel mensen, wij moeten naar voren. Opeens wordt er tussen de mannen een gang gevormd voor de 45 vrouwen. Wij lopen naar voren. Daar staan mijn ouders, heel dicht bij, helemaal enthousiast.

Lichtjes op het water
Het is nog donker, wij zien lichtjes op het water. De vrouwelijke jury staat hand in hand vóór de vrouwen om de startlijn te vormen. Zij leggen ons uit welk lichtje we moeten volgen. Opeens rennen alle vrouwen naar voren, ik ga ook. Het water is gelukkig aangenaam warm. Zwemmen maar! Het zwemmen gaat lekker, maar het eerste rondje is wat verwarrend. Het bootje dat de richting aangeeft, gaat na de eerste boei de foute kant op. Gelukkig hebben alle vrouwen dit probleem.
Helemaal blij als ik uit het water kom, ik heb het spannendste onderdeel gered! Ik heb een langzame wissel, maar wat maakt dat uit op 14 uur sporten?

Monica: zwemmen is mijn ding
Zwemmen is een beetje mijn ding, dus ik wilde een goede zwemtijd neer zetten. Met kippenvel – niet van de kou – rennend het water in, lag ik tweede achter Bella Comerford (uiteindelijke winnares Embrunman) en met 57:04 was ik erg tevreden!

Iedere klim is van harte welkom
Het zonnetje breekt door, heerlijk! Meteen eten en de berg opfietsen, wat lekker warm! Super mooi uitzicht, fietsen gaat lekker. Pap en Mam staan op het eerste rechte stuk langs kant, leuk!
In de kloof voor de Izoard kom ik Monica tegen, gezellig, even vragen hoe het gaat. Ik fiets door, maar kom haar na een plaspauze weer tegen. We blijven een tijdje bij elkaar in de buurt, wat leuk is deze tocht! Het wordt echt indrukwekkend als, na de dorpjes, de bochten beginnen. Als je terugkijkt zie je een heel lint van fietsers. Dan zie ik Jan fietsen, die ga ik zo ontmoeten! Met Jan gaat het ook goed. We blijven tot de top van Izoard bij elkaar in de buurt. Boven krijg ik mijn vooraf afgegeven pakketje aangereikt. Ik geef het t-shirt, dat erin zit, aan Jan, hij heeft namelijk niks afgegeven. Jasje en handschoenen aan en verder met de afdaling. De bovenste bochten zijn scherp en de weg is nat, dus voorzichtig naar beneden. Dan kunnen de remmen los, lekker hard afdalen.
Opeens harde regen! En bliksems en gekraak, één lijkt 10 meter naast mij in te slaan. Schuilen heeft geen zin, ik ben al meteen helemaal nat. Dus doorfietsen. De weg lijkt een grote beek: grote hoeveelheden stromend water over het asfalt. Ik vraag me af of het verstandig is om door te fietsen, maar wat moet ik anders? Andere deelnemers fietsen ook door. Dan neemt het onweer af. Eten en drinken is lastig met dikke handschoenen aan en regen, ik doe mijn best. Iedere klim is van harte welkom, lekker warm! Ondanks het weer staan hier toch supporters, ongelofelijk. De verkeersregelaars moedigen ook aan, wat een die hards! Ik kijk regelmatig naar de hemel om opklaringen te zoeken, maar zie alleen donkere wolken. Bah. Embrun is toch altijd heel heet?!
Stoppen lijkt verleidelijk, maar ik bedenk me dat ik het dan nog kouder krijg: nergens is een warme opvang!
Ik ben koud, maar dankzij mijn winterhandschoenen kan ik blijven remmen. Ik neem me voor om tot Embrun door te fietsen en alleen als het droog wordt ga ik lopen. Anders raak ik onderkoeld, denk ik. Opeens zie ik mijn ouders op een onverwachte plek in de regen. Ze roepen: ‘Goed May, je bent er nog!’ Ik kan kennelijk nog lachen. Gelukkig: de laatste 10 km wordt het droog!
Lekker opwarmen op de laatste klim Le Chlavet!

Monica: een tweede kippenvelmoment
Op de fiets: armstukken en jasje aan! Veel fietsers langszij, soms wel hele snelle, waaronder Dirk, die gaat goed! Ik kan echt genieten van het feit dat ik hier eindelijk kan starten!
Helaas na zo’n 40 km een lekke band, net op zo’n heerlijk recht vlak stuk. Kan gebeuren, niks aan de hand natuurlijk, gewoon nieuw bandje en positief blijven denken!
Jan fietst mij voorbij helemaal in zijn flow, dus geen tijd voor een praatje. In het mooie aanloopstuk naar de Col d’Izoard, komt, eerder dan gepland, May.
Het tweede kippenvelmoment is de beklimming van de Izoard. Vorig jaar stond ik daar en kijk op naar de deelnemers, nu fiets ik er zelf! Wauw, wat een wedstrijd en wat een aanmoedigingen, ook van de mannelijke deelnemers die veel waardering hebben voor de vrouwen. 
Regen, hagel en onweer in de afdaling. Ik krijg het steeds kouder en zit klappertandend op de fiets om me heen te kijken… na 10 minuten vind ik het toch echt iets minder leuk (dit nog licht uitgedrukt) en na nog eens 10 minuten denk ik aan de vaker gestelde en bekende vraag “waarom doe ik in godsnaam wedstrijden?”. Enkelen stappen af om te schuilen of te stoppen. Ik wil dat ook, maar toch ook weer niet…. ik heb hier niet voor niks naar toe gewerkt, bovendien moet ik toch weer in Embrun zien te komen…

Maar één snelheid: aan of uit
Ik ga het lopen gewoon proberen. Doe mijn Camelbag om, dan krijg ik makkelijk wat binnen.
Mijn benen voelen stijf aan, ik heb maar één snelheid, aan of uit. Na een paar kilometer zie ik Saskia: ze is op weg om om Dirk (als tiende (red.)) te zien finishen. De eerste vrouw haalt me na 10 km in. Ik kan helaas niet versnellen! De eerste tien kilometer in 52 minuten en ik heb de steilste klim al achter de kiezen. Zal ik dit tempo volhouden en onder de 4 uur lopen? Mijn horloge doet niet wat ik wil, ik kan niet lappen, gelukkig lukt het rekenen nog een beetje. Ondertussen kan ik geen gelletjes eten, alleen sportdrank of cola verdraag ik. Maak me zorgen of ik het daarmee wel red. De tweede helft van fietsen heb ik ook niet veel kunnen eten.
Heel veel publiek langs de kant, op verschillende plekken maken mensen waves, wat een sfeer! Bij een camping staat een hele haag van mensen. Overal hoor ik mensen mijn naam roepen, wat leuk al die aanmoedigingen! Dat leidt af.
Bijna een ronde achter de rug, ga ik door? Ik loop niet soepel, heb er geen zin meer in, het is zwaar! Bij het parc fermé loopt opeens een official met me mee, die een zakje in mijn hand drukt: wilt u deze nog? Wat een bediening: het is de bevoorrading die ik had afgegeven.
Daar staan mijn ouders weer: ze roepen en klappen heel hard, terwijl ik om bouillon vraag. Pas als ik voor ze blijf staan, snappen ze wat ik wil en duiken de tas in. Ouders… Dan zie ik Jan langs de kant in regenjas en lange broek: uitgestapt vanwege de kou.
Nog een keer die heuvel op naar het stadje Embrun, ik kan gelukkig blijven (hard)lopen, veel mensen wandelen. Kennelijk gaat het zo slecht nog niet, ik haal veel mensen in. Ben blij met mijn Camelbag, kan drinken wanneer ik wil en hoef niet blijven te staan bij de verzorgingsposten.
Nog 15 km, ik ben er bijna! Ik tel de km’s af. Ik kijk om me heen en probeer te genieten van alle enthousiaste mensen langs de kant. Merk dat ik niet meer uitbundig kan reageren. Probeer nog een keer gelletje te eten, bah! Dan maar nog bekertje cola.

Monica: deze wedstrijd is echt genieten!
Na 8:45 fietsen (oei, had dit niet wat sneller gekund?) mag ik eindelijk rennen! Eerst wat stijve spieren, maar al snel weet ik dat ik zal gaan finishen! Wauw ik heb gewoon nog goede benen! En wat een feessies onderweg, deze wedstrijd is echt genieten, leuk loopparcours (2 rondes) waarbij je totaal niet het idee hebt dat je uiteindelijk een marathon hebt gelopen. Beetje op en neer, waarbij na km 25 ‘op’ beter gaat dan ‘neer’. Maar niet een keer hoeven wandelen geeft een supergevoel en ben zeer tevreden met 4:35!
De totaaltijd is 14:26:38, goed voor een 13e plaats. Volgens verwachting, hoewel finishen natuurlijk het belangrijkste was.

Blij en trots op mezelf
De laatste afdaling, weer mijn ouders, nog maar één rondje om het meer! Halverwege staat een vrouw voorovergebogen met een andere deelnemer te overleggen. ze heeft een rood bandje om, dus ze hoeft ook maar nog 2 km. Ik loop gewoon door, haar heb ik in ieder geval nog te pakken!
Nog even genieten, dit zijn mijn laatste minuten van mijn eerste hele! Wat een gejubel de laatste meters, nog één bocht: de finish! Ik heb het gehaald!
Ik krijg medaille en t-shirt in de handen gedrukt. Jan en mijn ouders staan achter de hekken. Jan, geëmotioneerd, zegt dat ik 7de vrouw ben. Wat een verrassing!!! Mijn vader weet dat ik er 13 uur en 22 minuten over gedaan heb. Ik ben heel blij en trots op mezelf! Anderhalf uur later sta ik met de andere toptien vrouwen op het podium, bijzonder!

Monica: Nieuwe uitdagingen
Inmiddels ben ik weer terug in ons landje met een enorme big-smile op mijn gezicht die er voorlopig niet af zal gaan :-)
Natuurlijk heb ik wat rust genomen. Dit smaakt zeker naar meer… maar volgend jaar misschien maar even niet… ;-)

Door׃ Kate Napier

In het weekend van 20 tot 22 juni was het weer tijd voor de triatlonwedstrijden van Stein. Na haar debuut op de Flitstriatlon in Nijkerk had Kate de smaak te pakken. Hoewel ze eerst van plan was om samen met Erica als supporters-duo af te reizen naar Stein, begon het zo te kriebelen, dat ze zich samen met Kate Erica (zwemster) en Eelco (fietsbikkel) heeft ingeschreven als Trio “Hellas Supporters” op de 1/8ste triathlon. Lees haar verslag over het debuut als lid van een trio in Stein.

Een vaste stek voor Hellas en Aloha
Vrijdagavond reed ik met Erica en Jeanette naar Stein in Zuid Limburg. Onderweg werden we tijdens het filerijden ingehaald door Martijn en Rina. Zij maken niet alleen snelheid maken op de triathlon!
Even later arriveerden we op het voetbalveld in Stein, waar we gedurende het weekend konden kamperen samen met andere triatleten. Achteraan op het veld is de vaste stek voor Hellas en Aloha (de triatlonclub uit Enschede). Daar werden we hartelijk begroet door enkele vroegkomers. We hebben de tent opgezet, nog even een praatje gemaakt in het donker, en gingen vervolgens op tijd naar bed.
Zaterdagochtend ben ik met mijn tentgenoten (Erica, Jeanette en Martine) thee en koffie gaan drinken in het centrum van Stein. We kwamen terug met drie klapstoeltjes van de Blokker, oranje schmink voor het voetbal van die avond en toiletpapier (altijd handig)!

Parkoerskennis
Om 11 uur hebben we ons trio aangemeld voor de achtste en startnummer, chip etcetera opgehaald. ’s Middags hebben we een oefenrondje gefietst langs het parcours. Voor zowel de zwem-fiets wissel als de fiets-loop wissel was een apart Parc Fermé. Je moest dus ruim tijd uittrekken om alles van tevoren op de juiste klaar te leggen.
Het zwemparcours was een ronde van 750 m in de haven, in open water. Officieel gemeten watertemperatuur was 20,1 ˚C, zoals elk jaar. Dat is net boven de grens waarbij wetsuits niet meer zijn toegestaan.
Het fietsparcours was 7km en dat mocht je driemaal afleggen. Leuk voor het publiek op de tribune bij de finish, want er was altijd veel te zien.
De wissel van fiets naar loopparcours lag vlak achter de tribune. Tijdens je eerste looppassen werd je al met luid gejuich begroet van alle Hellas supporters.
Het loopparcours was pittig, een kort rondje van 2,5km door het dorp met korte klimmetjes en afdalingen. Voor de 1/8ste hoefde je maar twee rondjes, totaal 5 km.

Een knappe prestatie van het trio
Hoe ging mijn eerste Trio samen met sportmaatjes Erica en Eelco? Voor Erica was het ook de eerste keer. Ze heeft gelijk laten zien dat ze een vechtersmentaliteit heeft en kracht in de armen. Ze heeft heel sterk gezwommen. Eelco is het fietsen wel toevertrouwd. Hij heeft keihard verschillende fietsers ingehaald en zette onze trio op een plaats tussen de toppers. Als eerste dame liep ik langs alle juichende Hellas fans op de tribune. Mijn doel was zo min mogelijk deelnemers laten passeren en snelheid erin houden. Meteen vol adrenaline start ik altijd te snel. Na de eerste 100 meter op hoge snelheid, ging ik luisteren naar mijn ademhaling en proberen ritme te zoeken. Als een bezetene lopen, houd je anders niet vol tot de finish. Elke ronde langs de tribune kreeg ik een stoot energie van alle Hellas leden. Heel veel dank daarvoor! Tinus wist wist mij op precies het juiste moment aan te moedigen onderaan het parcours. Bedank voor alle tips, zoals “denk eraan, korte passen omhoog!” en het stukje meefietsen. Geweldig.
Mijn trio-maatjes Erica en Eelco hebben het laatste stukje langs de tribune meegesprint. Samen gingen we over de finish als vierde trio in 1 uur 9 min! Dat smaakt naar meer! Bovendien was ik heel tevreden met mijn pr op 5 km, 22.19 min.
Zwemtijd Erica 12.32
Fietstijd Eelco 46.39
Looptijd Kate 22.19
Eindtijd 1.09.54

En verder in Stein
Zaterdagavond waren wij als Trio klaar. Dat kwam mooi uit, want toen konden ´s avonds lekker naar het voetbal kijken en zondag supporteren, waar we tenslotte ook voor waren gekomen. Zondag was het tweede wedstrijddag voor Hellas. Veel Hellas leden hebben uitstekend gepresteerd. Een paar hadden er pech en moesten uitvallen.
Speciale vermelding voor Dirk, die als tweede Nederlander over de streep kwam tijdens de lange afstand. Petje af!
Stein 2008 was een topweekend. Behalve onze prestatie als trio, betekent Stein 2008 voor mij׃
Samen een glaasje wijn drinken tijdens het voetbal kijken zaterdagavond.
’s avonds samen terug naar de tent om nog wat rust te pakken, voor diegene die zondag nog moeten presteren.
Hellas heeft de allerleukste supporters, die er zijn. Hellas is een club met topatleten zonder sterallures. Het maakt niet uit op welk niveau je meedoet. Je wordt behandeld als volwaardig lid. Iedereen heeft zijn eigen persoonlijke doel en iedereen wordt toegejuicht om dat doel te halen.