In de ochtendserie dient ieder teamlid individueel een soort mini kwalificatie triathlon af te leggen die bestaat uit: 175 m Zwemmen, 7,4 km fietsen en 2 km lopen. Op basis van deze tijden zal de startvolgorde bepaald worden, waarbij de snelste 7 teams in de zogenaamde finale starten met de werkelijke tijdsverschillen. Hieronder de uitslagen van de individuele triathlon:
Dirk Wijnalda: 23:01
Ferdinand Oldeman 23:10
Peter Vocking 23:40
Merijn Ellenkamp 23:44
Dit resulteerde in de kwalificatietijd van 46:47 (tijden opgeteld gedeeld door 2) en was de 11e kwalificatietijd. Op iets meer dan een minuut afstand van plaats 5 en plaats 15 zat weer meer dan 1 minuut achter ons. In de middag kon dus alles nog gebeuren.

De middagserie bestond uit 475 m zwemmen, 18,5 km fietsen en 5 km lopen. We gingen van start met het zwemmen, hierin was Merijn onze stuwende factor. Na net iets meer dan 7 minuten klommen we het zwembad uit en zijn we zo snel mogelijk de fiets op gesprongen. Eenmaal op de fiets ging de Hellas trein zeer snel over het parcours met lange aflossingen van Peter en Dirk werd het tempo hoog gehouden. Na iets meer dan 27 minuten reden we het parc fermee in om snel naar de loopschoenen te wisselen. De tactiek in de middag was dat Peter en Ferdinand voorop liepen zodat Dirk makkelijk kon afwisselen wie hij ging duwen. Merijn ging het eerste stuk nog mee maar zag dat we soepel liepen en moedigde ons daarba nog fanatiek aan.
We eindigen de middagserie in 55:40 wat de 13e tijd was. Echter waren er vier teams sneller die achter ons stonden, waarvan er drie ons voorbij gingen in de eindstand. Hoewel we nog wel sneller waren dan twee teams die voor ons stonden, haalden we die net niet in. Eén team bleef zelfs slechts 1 seconde voor ons. Dit resulteerde in een 14e plaats. Met 5 teams voor ons die binnen 1 minuut en 3 seconden lagen ligt het allemaal dicht bij elkaar.

Uiteindelijk kunnen we tevreden terugkijken op deze mooie dag. De volgende stop van de Eredivisie triathlon is het NK Sprint in Groningen op 17 juni 2012 waar we ons uiterste best doen om dichter bij de top 10 te komen. In Groningen zijn voor het Hellas herenteam voorlopig opgesteld Bart van der Wal, Merijn Ellenkamp, Ron Band en Ferdinand Oldeman.

Powerrrrrr
Volgens een ervaren Hellas-lid, staat deze wedstrijd bekend als de langste en zwaarste duathlon van Nederland: de Powerman in Horst. Ik heb onderdak geregeld in de buurt van de start, zodat ik niet al te vroeg hoef op te staan. Bijkomend voordeel is dat ik de omgeving alvast kan verkennen. Natuurlijk uitermate belangrijk voor de visualisatie tijdens de wedstrijd. Vrijwilligers zijn druk bezig de hekken neer te zetten, spandoeken op te hangen en de speakers te testen.

Ijs
Vanachter een heerlijk kopje cappuccino bij de lokale ijssalon bekijk ik het op mijn gemakje. Ondanks dat ik een heus ijsmonster ben, laat ik de aantrekkelijke ambacht even links liggen, wetende dat er thuis na de wedstrijd een liter stracciatella klaar ligt. Nee inderdaad, dat is geen sportvoeding, maar ik denk altijd maar zo: je lichaam moet zo af en toe ook de slechte dingen kunnen onderscheiden.

Wisselzone
Op de wedstrijddag krijg ik een mooie plek in de wisselzone. Van mijn trainer heb ik al gehoord dat de ETU-regels gelden tijdens de wedstrijd, dus ik zorg ervoor dat mijn fiets op de juiste manier (met het voorwiel in de rijrichting en opgehangen aan het zadel) in het rek hangt. Mijn redelijk nieuwe Cube valt in het niets tussen de meest fantastische bikes. Er staat voor een fortuin aan fietsen.

Ik twijfel of ik mijn fietsschoenen in of naast de vuilniszak zal leggen. Ik weet niet zeker of het gaat regenen. Strijders om me heen twijfelen niet. Zij stellen alles netjes op om zo snel mogelijk te kunnen wisselen. Ik volg hun voorbeeld.

Start
In het startvak spreek ik mezelf nog even aan: “Jeroen, geniet er van. Eindelijk is het zover. Laat je niet gek maken en ook al ga je pijn krijgen. Blijf genieten. Dit is je eigen keuze. Kom op!”

Mijn trainer heeft mij gewaarschuwd niet te gek te doen tijdens de eerste ronde. Na de eerste paar honderd meter hoor ik mijn naam en zie ik Hellas-trainer Suus langs de kant. Ah, een medestander. Wat fijn. Halverwege haak ik aan bij een groepje Engelsen en besluit in hun slipstream te blijven hangen. Tot het einde blijf ik achter de mannen hangen en onderdruk de drang om aan te zetten. Na 15 kilometer in 01:08:00, kom ik bij mijn fiets. Ik ben tevreden met deze doorkomst, want ik had gerekend op een tijd van 01:15:00.

Ik verlies wat tijd, omdat ik naar het toilet moet. Waarschijnlijk heb ik iets toch niet helemaal goed gedaan in de voorbereiding, maar ja… beter dat zeurderige gevoel kwijtraken dan op de fiets proberen te plassen.

60K fietsen
Helm op, schoenen wisselen, fiets pakken, rennen en hop de fiets op. Ik begin aan de eerste van drie rondes van 20 kilometer. Na 100 meter hoor ik mijn bidon vallen. ‘Laat maar gaan,’ denk ik. ‘Ik pak onderweg wel een bidon aan bij één van de drankposten.’

De eerste ronde voelt goed. Ik heb het gevoel dat ik voor mijn doen heel snel rijd en het lukt mij lange tijd in de tijdrithouding te zitten. Voorheen lukte mij dat nog niet zonder ongemakken. Ondanks mijn eigen snelheid, sta ik te kijken van de gasten die mij inhalen. Pffft, dat is pas knallen.

Tegenwind
Tijdens de tweede ronde, komt de klad in mijn snelheid. Het lijkt alsof de wind ineens met mach2 is toegenomen. Mijn gemiddelde snelheid duikt onder de 30. Bij 50 kilometer word ik het zat. Inmiddels ben ik door een dame ingehaald die ik de ronde ervoor voorbij ben geraasd. “Kom op jonguh. Nog effe! Denk eraan: de herinnering duurt heel lang!” roep ik tegen mezelf.

Ik heb het gevoel dat ik nog de enige op het parcours ben. Bij het ingaan van mijn derde ronde is winnaar Joeri Vansteelant net gefinisht! Ik blijf lekker trappen en zie het centrum opduiken. Daar weet ik dat het tempo iets omlaag moet vanwege de vele bochten. Dit geeft mij alvast mentale rust voor het laatste onderdeel.

Overgang
Nu begint het deel waar ik het meest tegenop zie. De overgang van fietsen naar lopen. Ik heb dat in verschillende triathlons en de duathlon Hilversum al als pittig ervaren. Deze keer is het niet anders. Mijn kuiten en bovenbenen voelen heel zwaar. Ook na een kilometer lopen, is dat niet veel anders. Het lukt mij niet het gevoel eruit te lopen. Inmiddels geeft mijn Polar bijna 3:30 aan. De derde en laatste ronde word ik gesterkt door de gedachte dat ik er bijna ben en dat het mij gaat lukken dik onder de 4 uur, mijn streeftijd, te finishen.

Finish
En daar komt dan de glorieuze finish… handen omhoog… oerkreet eruit… wat heerlijk! Een 3:52 uur lang durende rollercoaster! Ik vond het zwaar, het voelde heftig, maar ook heroïsch. Het voelt goed te kunnen zeggen dat ik ‘die zwaarste van Nederland’ ben gefinisht als 67e Nederlander. Kom maar op met de volgende uitdaging!

Een massage duurt 20 minuten en de kosten hiervan zijn 7 euro per massage. Er kan contant, per PIN of per chip worden afgerekend.
In een massage van 20 minuten kan je bijvoorbeeld laten doen:
- kuiten
- of bovenbenen (quadriceps)
- of achterkant bovenbenen (hamstrings)
- of rug

Na de zomeravondcup is een massage een absolute aanrader. Natuurlijk kan je ook op andere dagen bij Velofit terecht, kijk hiervoor op www.velofit.nl.

May was vorig jaar de sensatie bij de vrouwen door overall 2e en 1e bij het NK te worden. Deze keer was ze weer sneller en bevestigde daarmee haar progressie. In het sterke veld een achtste plaats overall en derde bij het NK.

Dirk pakte als regerend Nederlands kampioen op de hele triathlon in zijn eerste deelname aan een duathlon kampioenschap direct een tweede plaats op het NK duathlon en was 11e overall. Voor Dirk was het als specialist op de lange afstanden een inhaalrace, die hem nog tot op anderhalve minuut van de Nederlands kampioen Wim Nieuwkerk bracht.

Bert mocht de gouden medaille in de klasse M65 van zowel het NK als het EK mee naar huis nemen. Hiermee bevestigde hij opnieuw zijn ongeslagen status in zijn agegroep sinds de eerste editie van deze wedstrijd in 1995. Sterke uitslagen vielen er daarnaast te noteren voor Jacco en Jan. Tenslotte waren Kees, Martijn en Jeroen degelijke finishers.

Zwemmen
Deze jongen kan niet zo best zwemmen. Zo! Het kan maar gezegd zijn. Tja, en dan sta je in wisselzone om al je spullen klaar te leggen en dan hoor je dat het zwemparcours van de triathlon Veenendaal ‘lastig’ is. Ik loop naar de start in alleen een zwem-/hardloopshort, stap in het water van 19,5 graden en sta daar in blote bast, hartslagmeter om de borst, zwembril en de verplichte gele badmuts op het hoofd, tussen triatleten in wetsuits. Ik weet wel dat een wetsuit zorgt voor meer drijfvermogen en warmteregulatie, maar eerst maar eens kijken of ik ook zonder zo’n ding aan de zwemfinish kan komen.

Borstband
In het water is een slalomparcours uitgezet. Ik heb er zin en voel me sterk. Let the games begin! Het startschot gaat en ik doe nog rustig aan. Deze man hoort natuurlijk niet in de frontlinie. Tijdens het zwemmen voel ik mijn borstband langzaam afglijden. De gedachte dat ik mijn band misschien wel verlies in het water, leidt af. Gelukkig is mijn heupomvang groter dan mijn borstomvang…

Kloof
Wat een mooie race, zeg! Maar, damn, wat is 1 kilometer ver zeg! Het duurt niet lang voordat ik als laatste zwem en de kloof wordt snel groter. De intentie om non-stop borstcrawl te zwemmen, lijkt compleet verdwenen. Aan het einde van de eerste 500 meter word ik zelfs bijna gelapt door de snelste zwemmer. Wat gaan ze hard! Jaws is er niks bij. Als ik op een gegeven moment wordt ingehaald door zwemmers van de tweede serie, laat één van de reddingswerkers mij weten dat ik alleen mijn hand maar hoef op te steken als het niet meer gaat.

Stoppen
Stoppen? Dat is echt geen optie! Natuurlijk voel ik wel dat mijn achilleshiel wordt blootgelegd. Het laatste stuk zwem ik in schoolslag naar de kant. De tijd op de klok: bijna 30 minuten. Waar iedereen het water uitrent, loop ik vrij relax. Ik vergeet bijna dat ik nog lang niet klaar ben. Eenmaal op de kant loop ik in draf naar mijn fiets. Ik constateer dat alle rekken al leeg zijn. Dat motiveert niet echt, maar ik laat mij niet uit het veld slaan. Ik doe het toch voor mezelf! Ik wil dit zo graag.

Nieuwe fietsschoenen
Dit is de eerste wedstrijd waarin ik mijn nieuwe fietsschoenen kan testen. Tijdens een trainingsronde ben ik met deze stappers al twee keer onderuit gegaan, doordat ik vergat op tijd los te klikken. In die valkuil zal ik deze keer niet stappen.

Zoef
Het parcours kent een paar heuveltjes en een groot deel wind tegen. Mijn snelheid varieert daardoor van 34, 31, 27 en soms zelfs 22km/u. Achter mij hoor ik een zoef-geluid dichterbij komen. Snelle jelles zoeven voorbij alsof ik er niet ben. Ik word zelfs ingehaald door een vrouw die qua leeftijd zeker de 60 is gepasseerd. Een Iron woman? Ze gaat in ieder geval aardig rap, gezien haar leeftijd.

Hardlopen
Dan wordt het tijd voor de tweede en laatste wissel. Ik mag afsluiten met mijn favorietje: hardlopen. In de wisselzone check ik op het klokkie hoe snel ik moet lopen om binnen de 2:30 uur te finishen. Ik zie 1:45 uur en moet dan nog wisselen. Ik weet dat ik heel hard moet gaan om mijn gewenste eindtijd te halen.

Energie
Ik merk dat ‘mijn vaatje’ een beetje leeg begint te raken. Daarom pak ik bij de wissel een energiegelletje dat ik tijdens het lopen naar binnen werk. Ik ben mij ervan bewust dat dit het moment is mijn tijden goed te maken. Echter, na de eerste ronde merk ik dat er niet heel veel meer in zit. Ik word ingehaald en het lukt me niet deze jongen bij te blijven. “Nu is het tijd voor de selftrancedance jonguh!” pep ik mezelf op. Ik sterk mij met de gedachte dat ik bij dit laatste onderdeel weinig wordt ingehaald.

Finish
Na 46:21 minuten hardlopen, breng ik mijn eerste kwart triathlon tot een einde in 2:33:21. Geen slechte tijd, maar mijn doel is helaas niet gehaald. Na de finish bel ik mijn vrouw. Thuis wordt gedacht dat een triathlon heel erg zwaar is, dus ik besluit even een teken van leven te geven…

Het was even wennen toen ik verhuisde naar Utrecht. Ik verhuisde tevens van de kleine triathlonvereniging Lelystad naar het grote Hellas Triathlon. De eerste trainingen lijken dan wat eenzaam, ondanks dat je bijvoorbeeld met een mannetje (m/v) of 40 in het zwembad ligt. Maar de aanspraak komt vanzelf en plotseling weet je zeker dat er ook hier mensen zijn met TS, het triathlon-syndroom.

En zo spreek je al gauw buiten de reguliere trainingen af met clubgenoten voor een beetje dobberen in open water, een stukje fietsen of een duurwandelingetje om dat ene doel te halen dat je voor jezelf voor dat seizoen hebt bedacht.

Limburg

Afgelopen jaar was dat voor mij een lange afstand wedstrijd in de Pyreneeën. Om mij goed voor te bereiden leek mij een weekendje Limburg noodzakelijk. Je moet tenslotte ergens beginnen.

Ik opper het idee bij clubgenoot Wanda, want zij heeft hetzelfde evenement op haar wensenlijstje staan. Ze is meteen enthousiast. Dus wordt een bungalow gehuurd voor 6 personen. Er zijn ongetwijfeld meer clubbies die mee willen! Uiteraard mag Laurens niet ontbreken. Het jaar ervoor hadden we samen getraind voor een grote wedstrijd in de Alpen. Daarnaast kan hij goed koken en we hebben nog een kok nodig voor ons weekend. Elke maak het kwartet compleet, want zij moet meters maken voor de Ironman Regensburg.

We arriveren in onze bungalow met extra kamer. De fietsen krijgen hun eigen droge plekje. Zoals het echte atleten betaamd willen we vroeg naar bed, want het is Hemelvaartsdag en dat moet natuurlijk niet te letterlijk gaan worden ;-). Echter, de avond duurt wat langer dan gepland, want er galmt Schlagermuziek over het terrein.

En als de buren een feestje hebben, kun je er maar beter bij zijn! Dus togen we naar de plaatselijke Schutterij die inderdaad wat te vieren blijkt te hebben. De Limburgse gastvrijheid voorziet ons van een biertje en voor je het weet, loop je de polonaise. Zelfs af en toe voorop! Dat belooft een fanatiek programma voor de komende dagen.

Bikkelen

Bikkelen, dat kunnen triatleten. Alle heuvels meermalen zien. ‘Nee, ik ga niet nog een keer want ik ben kapot’, roep je en dan doe je het toch. Daar herken je de ware topsporter in. De Eyserbosweg is lekker als je net warm bent, maar lekkerder op de terugweg na een paar uur fietsen. Auw. De Vaalserberg? Kan ook via het voetpad. O ja, de Cauberg, even tussendoor want da’s nou eenmaal dat ding van de Amstel Gold Race. De inwendige mens niet vergeten, een stuk appeltaart met slagroom kan best. Eindelijk, terug. Van de fiets af. Houten kont, strakke kuiten. Hm, eigenlijk moeten we nog een uurtje lopen. Staat in mijn programma. Bedankt trainer… eh, ik wilde dit toch zelf, voor mijn plezier?

Jawel, daar draait het allemaal om. Oergezellig. Een nieuwe traditie is geboren. Anno 2012 staat wederom het trainingsweekend Limburg op de agenda als voorbereiding op het nieuwe seizoen. Zijn triatleten Einzelgängers? Wellicht tijdens een wedstrijd, maar in de avond zeker niet. Dat is mijn conclusie!

Minder dan twee minuten voor de start en ze besluit dat ze handschoenen aan wil. De briefing is al gaande, maar dat boeit haar niet en dan sprint ze de andere kant op, fietshandschoentjes halen. Ik berust, loop langs het startvak naar voren en posteer me met een goed zicht op de start in de eerste honderd meter aan de rand van het parcours.

Op de eerste rij licht voorovergebogen atletes, wijsvinger aan de knop van de polsregistratie, ietwat verkrampt in een starthouding. Daadkrachtige lichaamstaal. Daar achter gecomprimeerde wedstrijdspanning op strakke gezichten, de blik gericht op de komende harde wedstrijd. Een moment van schrap zetten en onbeweeglijke energie. ‘Nog dertig seconden’.

Dan ontstaat er onrust in het beeld; van achter uit baant een lange blonde vrouw zich een weg naar voren. Bijna stort het geheel als een parterre-kaartenhuis in elkaar, een plotselinge windvlaag in een korenveld. Nog voordat May de voorste rij bereikt, heeft de door haar ingezette beweging daar al een verontrustende werking. De scene wankelt en dreigt in alle richtingen om te vallen. Starter, wedstrijdjury, vrijwilligers proberen de zaak te kalmeren, het publiek kijkt angstig toe.

‘Mag ik er even tussen’,  horen de onwillige meiden op de eerste rij. En als ze van geen wijken willen weten: ‘ja, weet je, ik loop straks toch voor je…‘.  ‘DAT ZULLEN WE NOG WEL EENS ZIEN!’, bitst een oudere atlete. Er ontstaat ruimte, vinger weer aan de pols en dan, om erger te voorkomen klinkt het schot.

De rest is kort samengevat: een mooie wedstrijd over 4 kilometer cross country lopen, dan 12 kilometer stevig door de klei fietsen en tot slot weer 2 kilometer onverhard lopen. Na driehonderd meter is May op kop, haar verwoestende werking nu achter zich latend en zo blijft het ruim vijftig minuten lang relatief rustig. Ze wint en wordt voor de tweede keer achtereenvolgend Nederlands kampioen, dit jaar met veel overtuiging. Een mooi begin van het seizoen voor May en ja, hopelijk vaker dit jaar: dat zullen we nóg wel eens zien.

Hellas-lid May Kerstens is zondag in Almere Nederlands kampioen crossduathlon geworden. Het was de eerste titelstrijd van het seizoen waarin de Nederlandse Triathlon Bond het 25-jarig bestaan viert. (…)

Bij de vrouwen heerste May Kerstens van kop tot staart. De Utrechtse kon al tijdens het fietsen genieten van haar titelprolongatie. Achter haar vond een spannende strijd plaats om de plaatsen twee en drie. Voormalig profwielrenster Saskia Elemans kon met deze eer gaan strijken, ze bleef net voor de Finse Riikka Kelja. Derde Nederlandse werd Tineke van den Berg, voor Sharon Zuydervliet die hiermee eerste neoseniore werd. Bij de junioren, die net als de vrouwen de helft van de afstanden van de mannen aflegden, gingen de titels naar Jorik van Egdom) en Lindy van Anrooij. Op de kortste afstand, wat geen NK was, waren Luke Verburg en Shirin van Anrooij de sterksten.

Onlangs keerde ene Lance A. verrassend sterk terug in de triathlonsport. Ooit was Lance lid van een lokale triathlonclub en draaide hij vast lekker mee in groepje 34 op de baan. Op zaterdag moest hij ongetwijfeld steevast om 9 uur door de lokale mopper-Martha uit het zwembad verjaagd worden. Lance bleef maar doorgaan met zwemmen want hey “If it feels good, you’re not doing it right” zo had hij ergens gelezen.

Al snel kwam Armstrong erachter dat trainen voor een triathlon best wat tijd kost, als je een beetje vooraan wilt meedoen in een wedstrijd. Hij besloot maar eens wat meer aandacht te besteden aan het fietsen. Als vader van twee begrijp ik de keuze van Lance: het combineren van triathlontrainingen met een gezin is best een opgave. Maar het kan natuurlijk wel.

Onze kinderen zijn nu 8 en 10 jaar oud. De afgelopen jaren heb ik geleerd dat het mogelijk is om flink te sporten als je er een gezinnetje op na houdt. Hieronder wat aandachtspunten.

Train cross
Nederlandse kindertjes gaan als ze een jaar of 5 zijn op zwemles. Het duurt voor de meeste kinderen 1 á 2 jaar voordat ze diploma A en diploma B op zak hebben. Menig ouder ervaart de wekelijkse gang naar de zwemles als een bezoeking. Zo niet de triatleet. Die levert zijn schatje(s) af bij de zwemles en duikt vervolgens zelf ook het water in. Voorwaarden om deze constructie tot een succes te maken: zwemlessen waar je als ouder niet bij mag blijven en een glazen wand tussen de zwemzalen. Andere toepassingen van de crosstraining: de fietstraining met een rijk gevulde fietskar en de duurloop met volgfiets met daarop een uitgelaten kind.

Wissel snel
Duurtrainingen kosten tijd, maar met snelle wissels kan er meer dan je denkt. Voorbeeld: op vrijdagochtend begint school om 8.30 uur. Om 8.31 uur kun je starten met een lange duurloop. Zorg aan het einde van de langzame duurloop voor een snelle wissel. Ouders kijken je meewarig aan als je om 12.00 uur wéér in je hardloopoutfit op het schoolplein verschijnt en vragen: ‘Ben je nou nóg niet wezen lopen?’

Combineer
Een duurloop naar kantoor, zwemmen in de lunchpauze en in het weekend op de fiets naar de schoonfamilie die hopelijk ver weg woont. Dat klinkt niet zo aardig, maar levert wel een lekkere lange fietstraining op. Vroeg opstaan is ook een goede manier om te trainen zonder het gezinsleven al te zeer te verstoren. Kilometers maken op de zondagochtend van 7 tot 10 terwijl de kindertjes zich laven aan Sponge Bob en de mama zich nog eens omdraait.

Zorg voor haalbare doelen
Door schade en schande ben ik erachter gekomen dat de hoeveelheid tijd die je per week kunt besteden aan sport en andere nevenactiviteiten écht eindig is. En oh ja: het gezin is geen nevenactiviteit. Het is core business. Door haalbare doelen te kiezen en door ook eens ‘nee’ in plaats van ‘ja’ te zeggen tegen bestuur zus, redactie zo, evenement hier, straatfeest daar of duurloop zoveel, lukt het me inmiddels om tijd over te houden om af en toe gewoon uit het raam te staren of een boek te lezen als het stil is in huis.

Schaats op natuurijs
Die Lance van hierboven had in 1996 een ontmoeting met meneer K. Meneer K. is verdwenen uit zijn leven en Lance heeft zich op het sporten gestort. Ik had in 1999 een ontmoeting meneer Multiple S. Meneer MS zal niet meer uit mijn leven verdwijnen en ook ik heb me op het sporten gestort. Sinds 1999 voelt sporten voor mij als schaatsen op natuurijs: ik geniet ervan zolang het nog kan en combineer naar hartenlust. Pluk de dag!